Η χαρά η ίδια, ενώ είναι ένα συμπαντικό αγαθό, δεν πρέπει ποτέ να επιβάλλεται στους άλλους. Στην πραγματικότητα, ποτέ δε μπορεί. Οι αλλαγές, αν δε γίνονται σε σχέση με το θεϊκό θέλημα, δημιουργούν δυσαρμονία.

Το καλό που κάνουμε πρέπει επίσης να προσφέρεται με αγάπη και σεβασμό προς την ελεύθερη βούληση των άλλων. Ο σεβασμός μας γι’αυτούς θα έπρεπε να είναι πάνω απ’όλα για το θεϊκό μέσα τους. Η φιλανθρωπία δεν πρέπει να στερεί από τους αποδέκτες της τη θεϊκή αξιοπρέπεια. Όταν δίνουμε, πρέπει να ενθαρρύνουμε τους άλλους να δώσουν έστω και κάτι ελάχιστο με τη σειρά τους. Πρέπει να τους κάνουμε να νιώσουν την ευγνωμοσύνη μας, επίσης, για τη βοήθειά τους. Δε θα ωφεληθούν αν λαμβάνουν την καλοσύνη μας παθητικά.

Ο Σουάμι Κριγιανάντα περιγράφει την παρακάτω εμπειρία:

Ένα μέλος της Αδελφότητας της Αυτο-Συνειδητοποίησης πήγε στον Παραμαχάνσα Γιογκανάντα προβληματισμένη από αμφιβολία.                                  « Διδάσκαλε», είπε, « Κάποιοι άνθρωποι ισχυρίζονται ότι, με τόσο πόνο στον κόσμο, είναι λάθος να είναι κανείς χαρούμενος. Δεν υπονοεί η προσωπική ευχαρίστηση μια έλλειψη συμπόνοιας για τα βάσανα των άλλων;»

« Ο Ιησούς», πρόσθεσε, « συχνά απεικονίζεται ως ένας άνθρωπος των θλίψεων. Δεν έχω ακούσει ποτέ μου να τον περιγράφουν ως έναν άνθρωπο της χαράς».

Ο Παραμαχάνσα Γιογκανάντα απάντησε: « Ο Ιησούς που γνωρίζω είναι γεμάτος μακαριότητα και όχι θλιμμένος! Θρηνεί για τις μεγάλες λύπες της ανθρωπότητας, ναι, αλλά ο πόνος του δεν τον καθιστά συντριμμένο».

« Αν ήταν πραγματικά ν’αγκαλιάσει τη θλίψη των άλλων, τι θα είχε να τους προσφέρει, παρά μια αύξηση της δυστυχίας τους;»

« Η έκσταση του Θεού κάνει αυτούς που την έχουν συμπονετικούς για τα εκατομμύρια που έχουν χάσει το νόημα της ύπαρξής τους. Αλλά η συμπόνοια μονάχα προσθέτει στην εσωτερική τους μακαριότητα, δεν την ελαττώνει. Διότι η μακαριότητα είναι η θεραπεία που όλοι οι άνθρωποι αναζητούν, είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα. Δεν είναι ένα δευτερεύον ζήτημα, άσχετο με τον πόνο. Όσο πιο μακάριος νιώθει κάποιος μέσα του, τόσο πιο πολύ λαχταρά να μοιραστεί τη μακαριότητά του με όλους».

    « Η θεϊκή χαρά έρχεται με την αυτο-διεύρυνση. Τα βάσανα, από την άλλη, είναι ο καρπός του εγωισμού, ενός σφιγμένου εγώ. Η χαρά ξυπνά τη συμπόνοια στην καρδιά. Κάνει κάποιο να λαχταρά να εμφυσήσει θεϊκή έκσταση σ’αυτούς που κλαίνε θλιμμένοι».

Οι άνθρωποι που πράγματι βρίσκουν την ευτυχία στο γάμο, δεν τη βρίσκουν ο ένας από τον άλλον. Πάντοτε, έρχεται μέσα από τον εαυτό τους. Πόσο λυπηρό είναι να βλέπεις ανθρώπους να περνούν τόσα βάσανα, απλά επειδή βασίζουν τις προσδοκίες της ευτυχίας τους σε άλλους!

Ένας ερωτευμένος με την αγαπημένη του μπορούν να βρουν την ευτυχία ο ένας μέσα στον άλλο, αν ζουν απλές ζωές, χωρίς να βαραίνουν την ύπαρξή τους με χλιδή, ψευτιά και ζόρικη φιλοδοξία.

Όταν δύο εγωπαθή άτομα ενώνονται επίσημα με το γάμο, θα συνεχίσουν να είναι διαχωρισμένοι πνευματικά για όσο το καθένα τους είναι χτισμένο μέσα στην αυταρέσκεια. Κλειδωμένα μέσα σε κελιά εγωισμού, δεν επιτυγχάνουν ποτέ την ευτυχία και την αρμονία μαζί. Στο να αγαπούν, όχι στο να δέχονται αγάπη, βρίσκεται το κλειδί που θα ξεκλειδώσει τις πόρτες των καρδιών τους και θα τους φέρει την έγγαμη ευτυχία.

Η αυταρέσκεια είναι αυτοπεριορισμός. Όταν τα ζευγάρια μάθουν να επεκτείνουν την κατανόησή τους και σταματήσουν να την περιορίζουν στους εαυτούς τους- είτε ατομικά, είτε στους εαυτούς τους ως ζεύγος ή ως οικογένεια- μπορούν να μεταμορφώσουν τη σχέση τους και τη συναισθηματική δυσαρμονία που ο εγωισμός έχει παράγει, σε μία σχέση ανιδιοτελούς, θεϊκής αγάπης.

Η ανιδιοτελής αγάπη είναι το κλειδί. Ζευγάρια που αρχικά καθόρισαν τη σχέση τους με όρους «εγώ κι εσύ», αργότερα, με την ωρίμανση της κατανόησης, μαθαίνουν να σκέφτονται ως μονάδα. Η ανθρώπινη αγάπη, έτσι, μπορεί να απλωθεί μέσα στην αγάπη του Θεού.

Χωρίς το Θεό, η ανθρώπινη αγάπη δεν είναι ποτέ τέλεια. Κανένας γάμος δεν είναι αληθινά καρποφόρος χωρίς το «μυστικό συστατικό» της θεϊκής αγάπης. Η γήινη αγάπη που δε φτάνει πέρα από τον αγαπημένο ώστε να αγκαλιάσει το θεϊκό, δεν είναι καθόλου αληθινή αγάπη. Είναι εγώ-λατρεία, εγωιστική, γιατί είναι ριζωμένη στην επιθυμία.

    
    Η αληθινή αγάπη πηγάζει από το Θεό. Μόνο οι καρδιές που έχουν εξαγνιστεί μέσω αυτό-επέκτασης μπορούν να αγκαλιάσουν την ολότητα αυτής της αγάπης. Στην επέκταση, τα αισθήματα της καρδιάς γίνονται κανάλια μέσω των οποίων η αγάπη του Θεού ρέει προς όλο τον κόσμο.

Πριν από μερικά χρόνια, είχα ένα έξοχο μουσικό όργανο, ένα εσράτζ από την Ινδία. Ευχαριστιόμουν πολύ να παίζω λατρευτική μουσική σ’αυτό. Αλλά ένας επισκέπτης μια μέρα το θαύμασε. Του το έδωσα χωρίς δισταγμό. Χρόνια αργότερα κάποιος με ρώτησε, « Δε στενοχωρήθηκες έστω και στο ελάχιστο;». « Ούτε για μια στιγμή!», απάντησα. Το να μοιράζεται κάποιος τη χαρά του με τους άλλους, μονάχα επεκτείνει τη χαρά του αυτή.

Ο νόμος της ζωής είναι σχεδιασμένος να μας διδάσκει πώς να ζούμε σε αρμονία με την αντικειμενική Φύση και με την αληθινή, εσωτερική μας φύση.

Αν αγγίζετε με τα δάχτυλά σας έναν καυτό φούρνο, θα καούν. Ο πόνος που θα νιώσετε θα είναι μια προειδοποίηση, βαλμένη εκεί από τη Φύση ώστε να σας προστατεύσει απ΄το να τραυματίσετε το σώμα σας.

Και αν συμπεριφέρεστε στους άλλους σκληρά, θα λάβετε σκληρότητα πίσω, από τους άλλους όπως και από τη ζωή. Η ίδια σας η καρδιά, επιπλέον, θα ζαρώσει και θα ξεραθεί. Μ’αυτόν τον τρόπο η Φύση προειδοποιεί τους ανθρώπους πως με τη σκληρότητα βιαιοπραγούν κατά της εναρμόνισής τους με τον εσώτερο Εαυτό.

Όταν γνωρίζουμε ποιος είναι ο νόμος και κατευθύνουμε τον εαυτό μας σύμφωνα μ’αυτόν, ζούμε σε διαρκή ευτυχία, καλή υγεία και τέλεια αρμονία με τον εαυτό μας και με όλη τη ζωή.

Κεφάλαιο 6

Μοιράζοντας την Ευτυχία σας με τους Άλλους

Η επιθυμία σας να είστε χαρούμενοι πρέπει να περιλαμβάνει την ευτυχία των άλλων.

Όταν υπηρετούμε άλλους, υπηρετούμε τον εαυτό μας. Μη σκέφτεστε, « Θα βοηθήσω τους άλλους»- σκεφτείτε μάλλον, « Θα βοηθήσω τους δικούς μου, τον κόσμο μου, γιατί δε μπορώ αλλιώς να είμαι ευτυχισμένος.