Ανθρώπινες Σχέσεις (Στάρετς Σέργιος)

Στις σχέσεις μας με τους άλλους να δείχνουμε καλοσύνη, να τους κάνουμε να αισθάνονται ότι θέλουμε το καλό τους, ότι θέλουμε να τους βοηθήσουμε και κυρίως ότι δεν τους κρίνουμε.

Θα πρέπει να τους βοηθήσουμε χωρίς να τους επιβαλλόμαστε. Να μην τους δίνουμε συμβουλές, εκτός κι αν μας το ζητήσουν οι ίδιοι.

Κυρίως να αποφεύγουμε να τους δίνουμε μαθήματα, γιατί τις περισσότερες φορές αυτό τους εκνευρίζει και προκαλεί αντίθετα αποτελέσματα.

Να προσευχόμαστε συχνά γι'αυτούς. Έτσι θα αισθανθούν τη συμπάθεια και την αγάπη που τρέφουμε προς το πρόσωπό τους. Η προσευχή προστίθεται στην καλοσύνη μας.

Η Ενότητα

Γίνεται τέλεια η αγάπη

όταν υπερβεί τον εαυτό της

όταν αυτή κι εκείνο που αγαπιέται

γίνουν ένα

φτάνοντας στην Ενότητα της Ύπαρξης

(από το ανθολόγιο Σουφικής Σοφίας)

Κάθε συνειδητή ανάσα είναι προσφορά σε όλους

Κάθε συνειδητή ανάσα είναι προσφορά σε όλους. Όσο πιο συνειδητός γίνεσαι, τόσο πιο πολλά προσφέρεις γύρω σου. Δε χρειάζεται να ψάχνεις για να προσφέρεις. Όταν σιγάσουν οι φωνές στο κεφάλι σου, οι φωνές του εγώ, κι έρθει η ηρεμία, βγει στην επιφάνεια η αληθινή γαλήνη, θα προσφέρεις τις υπηρεσίες σου δίχως την παραμικρή σκέψη και σχεδιασμό και πρόθεση, αυτόματα, σε κάθε σου βήμα...

αγνώστου

Ψίθυρος

Βυθίστηκα και πάλι

κι άκουσα την υλικότητα να κλαίει

Άκουσα τον οδυρμό της πυκνότητας

κι αφέθηκα στην τραμπάλα

των "πραγματικοτήτων"

Αυτή τη συρροή επίπλαστων "πραγματικοτήτων"

αγναντεύω δίχως να μπορώ 

να δω ένα τέλος

Κι αναρωτιέμαι αν έχει η πραγματικότητα τέλος

Κι αναρωτιέμαι αν έχει τέλος

το να αναρωτιέμαι

Κι αναρωτιέμαι σε ποιό βαθμό

χρωματίζει το παιχνίδι της ύλης

τις ερωτήσεις μου

Κάθε συναίσθημα δε δίνει

κι άλλο τόνο στο ερώτημα;

Γιατί, κάθε σκέψη, δε χρωματίζεται

από τη διάθεση της στιγμής;

Άρα κάθε φορά που ρωτάω,

μήπως περιμένω απάντηση

ανάλογη με το πως αισθάνομαι;

Μήπως υπάρχει αντιστοιχία απάντησης και συναισθήματος

για να τηρείται μια προσωρινή ισορροπία;

Κι έτσι δημιουργώ μια αλυσίδα από σκέψεις

γεννημένες από σκέψεις

που θα γεννήσουν σκέψεις

Κι οι σκέψεις προκαλούν συναισθήματα

και τα συναισθήματα προκαλούν ακέψεις

Και το κλειστό σύστημα της ψευδαίσθησης

συνεχίζει να είναι κλειστό

τρέφοντας τον εαυτό του

με κυκλική κλεισούρα

Μα τουλάχιστον υπάρχει εκείνος ο αμυδρός ψίθυρος

που έρχεται από κάπου πέρα από το κλειστό σύστημα,

από τα ανοιχτά πεδία

όπου τρέχει ελεύθερος

ο αληθινός μου εαυτός

που δεν είναι "Ε! Αυτός!"

που δεν είναι "δεν είναι"

που είναι "Είναι"

 και ψιθυρίζει το ανύπαρκτο

χωρίς να ψιθυρίζει στ'αλήθεια

Μα εγώ τον ακούω κι ονειρεύομαι

Μα εγώ τον νιώθω κι ενθουσιάζομαι

Κι όταν τον βιώνω 

μέσα από εκλάμψεις στον πυρήνα μου...

ψιθυρίζω κι εγώ

Οκτώβριος 2014

Ευλόγησόν με Θεία Έμπνευση

Ευλόγησον ευλόγησον

Και μες στα ευλόγησον

και τους μάρτυρες

Ανοίγω σιγά σιγά τις πύλες της Έμπνευσης,

Να ρεύσει και να παρασύρει 

τους φελλούς της σκέψης

Φαντάζομαι τους ειρμούς να ξεχύνονται

σα φουσκωμένο ποτάμι το Χειμώνα

Σαν αίμα σε πρησμένη φλέβα

που προσπαθεί να μεταφέρει 

όση περισσότερη ζωή την αφήνουν

τα περιορισμένα της τοιχώματα

Φαντάζομαι την Έμπνευση

σαν έναν απ'αυτούς τους μυώδεις ήρωες 

στις ταινίες δράσης,

που εκεί που τους έχουν αλυσοδεμένους,

με τη σιγουριά ότι έχουν εξουδετερωθεί,

αυτοί ανακαλύπτουν την κρίσιμη ρανίδα θάρρους

και με μια βαθιά ανάσα εξαπολύουν

τη δύναμη που τους δίνει ο ακραίος εγκλωβισμός

και κάνοντας τις αλυσίδες κομμάτια,

αφήνονται στην κόκκινη θύελλα

του ζωτικού ρεύματος

Φαντάζομαι το συνειρμό 

σαν ένα κοπάδι από άγρια άλογα

που καλπάζει στα φαιά λιβάδια,

σταματώντας κάθε λίγο 

να πιει από λίμνες ορμόνης

και να ορμά μέσα από ένα ηχητικό σύννεφο

χλιμιντρισμάτων και χρεμετισμάτων,

τσακίζοντας και το τελευταίο όρθιο

λεπίδι γρασιδιού,

μέχρι και τη στερνή, φτωχή αντίσταση

απέναντι στη χιονοστιβάδα του πάθους

Το πάθος αυτό μπορώ να το φανταστώ

σα χαρούμενο γίγαντα του χάους

να ποδοπατά τα σκουριασμένα μηχανήματα

μέσα σ'ένα γκρίζο και στείρο εργοστάσιο

Όπως και σα ντράμερ

που ξεσπά πάνω στα τύμπανά του

στη μέση μιας καθωσπρέπει όπερας,

με ιστούς αράχνης κάτω απ'τα καθίσματα

Αυτές και πλήθος άλλων εικόνων

σχηματίζουν τα παιχνιδιάρικα μόρια της Έμπνευσης,

καθώς αφαιρώ ένα ένα τα καρφιά

από τις σανίδες που μπλοκάρουν 

τη μεγαλειώδη της πύλη

Αυτή με τους ανάγλυφους ήρωες 

και τα περίτεχνα σκαλίσματα κοσμικών οντοτήτων,

τα πολύχρωμα ψηφιδωτά με σουρεαλιστικές σκηνές

 από άλλες διαστάσεις

και τα λαμπρά φανάρια από άγνωστα μέταλλα 

και χρωματιστό γυαλί 

από την άμμο μακρινών πλανητών

Ευλόγησόν με, Θεία Έμπνευση

να κρατώ την Πύλη σου

διάπλατα ανοιχτή,

τουλάχιστον μέχρι την ευτυχισμένη στιγμή

που θα διαβώ ο ίδιος

το ιερό κατώφλι της...

Σεπτέμβριος 2014

Κι όμως δε βάζω κάτω την πένα

Οι λέξεις δε μπορούν να σε περιγράψουν

Κι όμως δε βάζω κάτω την πένα

Επιμένω να υλοποιώ τα συναισθήματά μου

σε μελάνι και βιαστικά γράμματα

Διψώ να εκφραστώ

Διψώ να εκφράσω το άφατο

Διψώ να εκφράσω αυτό που δε μπορεί

να εκφραστεί με λέξεις

Είναι ένα παιχνίδι που σκαρφιστήκαμε

για να κρύβουμε τον ελέφαντα

πίσω από ένα μικρό λουλουδάκι

Παίζω το παιχνίδι αραδιάζοντας τις λέξεις

προσπαθώντας να κρύψω μέσα τους 

αυτό που δε μπορεί να κρυφτεί στ'αλήθεια

Κι οι λέξεις χαχανίζουν πονηρά

γνωρίζοντας πως υπηρετούν

ένα σκοπό θεατρικό

Πως είναι ήρωες μιας παράστασης

ενός ηθοποιού που είναι ο ίδιος θεατής

του εαυτού του

Και οι λέξεις συνεχίζουν πάντα να μη μπορούν να σε περιγράψουν

Μάιος 2014

Στους Δρόμους των Αγγέλων: Ένα ζευγάρι δεν είναι δύο πρόσωπα είναι δύο συστήμ...

Στους Δρόμους των Αγγέλων: Ένα ζευγάρι δεν είναι δύο πρόσωπα είναι δύο συστήμ...: Μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι αν δεν έχουμε ερωτικό σύντροφο; Υπάρχει καλή και κακή αγάπη; Κάθε ζευγάρι είναι μια σχέση εξου...