Έργα του Νίκολας(Νικολάι) Ραίριχ (Nicholas Roerich)

Παρακάτω έχει γίνει μια διαισθητική επιλογή λίγων από τα πολυπληθή έργα του μεγάλου Ρώσου συμβολιστή ζωγράφου Νίκολας Ρόεριχ, ο οποίος ήταν επίσης αρχαιολόγος, ποιητής, μυστικιστής, πνευματικός δάσκαλος και κοινωνικός ακτιβιστής. 

Πολλά μπορούν να ειπωθούν για τη ζωή και το έργο του ανθρώπου αυτού, όμως αυτή τη φορά το λόγο έχουν η σύνθεση και το χρώμα...

Mohammed the Prophet

Saint Sophia, the almighty wisdom 1932

She who leads (Αυτή που οδηγεί)1943

                                                        Battle in the Heavens 1912

                                                             Buddha the Winner 1925

Treasure of the Angels

 Buried Treasures(Θαμμένοι Θησαυροί) 1917

 Milarepa the one who harkened( Μιλαρέπα, αυτός που αφουγκραζόταν) 1925

Mother of the World (Μητέρα του Κόσμου) 1924

 

 Bridge of Glory(Γέφυρα της Δόξας) 1923

«Ας είμαστε ενωμένοι! Θα ρωτήσετε με ποιον τρόπο; Θα συμφωνήσετε μαζί μου, με τον απλούστερο τρόπο της κοινής και ειλικρινούς γλώσσας. Ίσως στην Ομορφιά και τη Γνώση»

Ο μικρούλης Λουίζ Αντόνιο εξηγεί στη μαμά του γιατί δε θέλει να φάει χταπόδι...

Ακούγοντας τον Κρυστάλλινο Ήχο

Όχι φόβος.

 Κάνω στην άκρη ό,τι παρεμβάλλεται στην επικοινωνία

 κι ακούω τον κρυστάλλινο ήχο 

της φωνής της Συμπαντικής Ύπαρξης. 

 Αλλάζω τη συχνότητα αυτή τη στιγμή

 και αφήνω τον ωκεανό της γαλήνης

 να με βυθίσει μέσα του.

 Το Φως μού μιλάει.

Luiz Antonio Why He Doesn t Want to Eat Octopus Translated into English

Ο δρόμος της Αποδοχής

Μια φίλη μου μου έστειλε ένα μήνυμα στο οποίο ήταν φανερό πως πονούσε πολύ λόγω μιας κατάστασης συνεχόμενων παρεξηγήσεων με έναν άνθρωπο με τον οποίο είχε μοιραστεί πολλές όμορφες στιγμές, κάτι που οδήγησε σε μια σειρά από άσχημες διαμάχες. Ένιωσα τον πόνο της τόσο δυνατά που αυτόματα κύλησαν οι λέξεις από μέσα μου:

 Καλή μου φίλη, έχω καταλάβει ότι καθημερινά βρίσκουμε όλοι μας αφορμές να βγάλουμε στη φόρα
τον εγωισμό μας, που είναι μονίμως πληγωμένος. Είμαστε γεμάτοι ανασφάλειες και φοβίες και
φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε τη σκοτεινή μας πλευρά, οπότε έχουμε δομήσει μια ψευδοχαρωπή
βιτρίνα για να μας βοηθά να αντανακλούμε τα καχύποπτα βλέμματα.

Νομίζουμε πως το να στρέψουμε τη ματιά μας προς τα μέσα και να δουλέψουμε με τον εαυτό μας και τις αληθινές μας επιθυμίες είναι ασύλληπτα δύσκολο και καταφεύγουμε στην ισχυροποίηση της ψεύτικης εικόνας του πως πρέπει να δείχνουμε προς τα έξω ώστε να "νομίζουμε" πως οι γύρω μας μας αποδέχονται.

Ουσιαστικά δηλαδή όλη μας η ενέργεια σπαταλάται στο να κάνουμε τους άλλους να μας αποδεχτούν ώστε αυτό να κάνει εμάς να αποδεχτούμε τον εαυτό μας, αλλά αυτό δε συμβαίνει ποτέ.

Με το να μην εργαζόμαστε πάνω στην αποδοχή του εαυτού μας, γινόμαστε απόλυτα ευάλωτοι
προς το παραμικρό δραματάκι που θα εκτυλιχθεί δίπλα μας. Και η μικρότερη ενόχληση γίνεται
θηρίο έτοιμο να μας κατασπαράξει. Έτσι χάνεται κάθε ίχνος αληθινής επικοινωνίας και η
ανασφάλεια μεταξύ των ατόμων είναι τόσο αβάσταχτη που ζούμε από ένα σημείο κι έπειτα μονίμως
μέσα σε μια κατάσταση παράνοιας.

 Ο μόνος δρόμος που οδηγεί έξω από τον αχανή λαβύρινθο της παράνοιας είναι ο δρόμος της αποδοχής. Η αποδοχή θέλει υπομονή και επιμονή, ειδικά όταν έχουμε καλουπωθεί μέσα από μια ζωή συνεχούς αυτομαστιγώματος, κάτι που έχει αυτοματοποιήσει το αίσθημα της χαμηλής αυτοεκτίμησης.

Η μη αποδοχή του εαυτού έχει ως αποτέλεσμα να αισθανόμαστε ότι δε μπορούμε να καταφέρουμε τίποτε, ότι είμαστε ανίκανοι να κάνουμε κάτι μόνοι μας κι αυτό μας κάνει να γινόμαστε απόλυτα και άρρωστα εξαρτημένοι από κάτι, από κάποιον, από μια κατάσταση,μια ουσία κ.λ.π.

Αν δεν αντιμετωπιστεί αυτό, η μια κατάσταση εξάρτησης και απελπισίας θα οδηγεί στην επόμενη διαιωνίζοντας και βαθαίνοντας το φαινομενικό αδιέξοδο. Όμως δεν είναι στ'αλήθεια
αδιέξοδο. Είναι μια κοπιαστικά δομημένη ψευδαίσθηση αδιέξοδου, που μπορεί σιγά σιγά και σταθερά να αποδομηθεί.

 Είναι μέχρι να αγγίξει τις κόρες των ματιών μας το πρώτο φωτόνιο στο σκοτεινό αυτό τούνελ. Από κει και πέρα το βήμα γίνεται όλο και πιο σίγουρο.
Τέλος πάντων, αυτά καλή μου φίλη. Εσύ με ενέπνευσες να γράψω αυτά τα λόγια, ειδικά με την
τελευταία σου φράση. Σου εύχομαι με όλη μου την καρδιά να βρεις την ευτυχία. Η ευτυχία είναι
δικαίωμα όλων μας, αντίθετα με αυτό που πιστεύουν πολλοί άνθρωποι. Σου στέλνω την αγάπη μου.

Πεπερασμένες λέξεις

Ο Θεός δημιουργεί τις διαστάσεις, στέλνει τον εαυτό μέσα απ' αυτές στην πιο πυκνή, όπου η ψευδαίσθηση είναι παντοδύναμη και γεννάει έναν απίστευτα γιγάντιο αριθμό οντοτήτων ή αλλιώς "διαχωρίζεται" σ' έναν απίστευτα γιγάντιο αριθμό οντοτήτων, που παίζουν έναν ανάλογο αριθμό ρόλων και συσχετίζονται άρρηκτα μεταξύ τους με τρόπους που ούτε κατά διάνοια δε γίνονται αντιληπτοί από πολλές ή τις περισσότερες ίσως από αυτές.

Ποιά είναι άραεγ η υφή αυτής της "πρωταρχικής" ενέργειας; Εγώ, ως άνθρωπος, αρέσκομαι, με ευχαριστεί να την ονομάζω Αγάπη. Μ' αυτή τη λέξη αισθάνομαι ότι φτάνω όσο πιο κοντά γίνεται στο Θεό, στο Ένα, στο Άπειρο, στην Ενέργεια, στην Ουσία, στα πλαίσια της υπαρξιακής κατάστασης στην οποία βρίσκομαι, τουλάχιστον όπως έχω φτάσει να αντιλαμβάνομαι την υπαρξιακή αυτή κατάσταση.

Αντιλαμβάνομαι πόσο μα πόσο πεπερασμένες είναι οι λέξεις που χρησιμοποιώ, αλλά ο προφορικός και ο γραπτός λόγος σ' αυτή τη συχνότητα, σ' αυτή τη διάσταση, μόνο πεπερασμένοι μπορούν να είναι. Γι' αυτό και τα βιβλία ή ακόμη κι ένας Διδάσκαλος, μόνο εργαλεία μπορούν να αποτελέσουν στη διαδικασία της Εν-θύμισης, εργαλεία με τα οποία μπορεί να περιοριστεί ο παράγοντας "λογική", (η λογική που έχει καλλουπωθεί από την παιδική μας ηλικία μέσα σε ένα σύστημα που τιμά το φόβο και το ένστικτο της επιβίωσης) ώστε να μεγεθυνθεί η εσωτερική φωνή, το καθαρό συναίσθημα, που είναι η σύνδεσή μας ή έστω μας δίνει το σήμα της σύνδεσής μας με την Πηγή.

The New Children, Indigo Children, Crystal Children