Κυριακή, 24 Αυγούστου 2014

Αναρωτιέμαι

Δροσερό πρωινό

Στάλες δροσιάς
γεμίζουν τη συνειδητότητα

Σπαρμένος με λευκά κρίνα
ο κήπος

Να είν'αλήθεια 
αυτό που σκέφτομαι;

Πως κάπου εκεί, 
πέρα απ'τα όνειρα,
βρίσκεται μια λίμνη
με ολόφωτη αγάπη;

Πως πέρα εκεί, 
πίσω απ'τον τοίχο του ψέματος, 
χορεύει ο θρίαμβος του ανθρώπου;

Περπατώ στο γρασίδι
κι αναρωτιέμαι

Αν κάποιος άκουγε το χτύπο
της καρδιάς μου,
θα χαμογελούσε με νόημα;

Αν το πάθος μου μεταφραζόταν 
σε άνθρωπο,
θα ήταν το βλέμμα του καθάριο;

Και συνεχίζω ν'απορρέω από το στεναγμό

Και συνεχίζω ν'απορρέω από τη λήθη

Μα κλείνω κάποιες φορές τα βλέφαρα
κι ατενίζω τη γαλήνη

Με το πηχτό της, 
σκούρο,
διαστημικό πέπλο

Μάρτιος 2014

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου