Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Επεκτείνοντας τα Όρια



Καρικατούρες και σκιές
Πίσω από το βρώμικο πανί
της ενισχυμένης απληστίας

Πορευόμενοι με μίσος περισσό

Με σφιγμένα λουριά στο λαιμό 
Παρατηρούσαμε τα θύματά μας
χασκογελώντας

Μας κοιτούσαν με βλέμμα
πνιγμένο στην απελπισία

Πόσο γνώριμο ήταν εκείνο το βλέμμα...

Και συνεχίζαμε να χασκογελάμε

Γιατί εκείνο το βλέμμα ήταν 
υπερβολικά γνώριμο

Μα και ανυπέρβλητα μαγνητικό
Σα το μοναδικό σημείο φωτός
μέσα σε μια άβυσσο

Ή σα μαύρη τρύπα
που ρουφάει όλη την προσοχή της ύπαρξης

Έτσι κάποιοι από μας λυγίσαμε
τους ατσάλινους λαιμούς μας
Χαλαρώνοντας ελάχιστα
τα σφιγμένα λουριά 
που δάγκωναν το δέρμα

Και η μαύρη τρύπα της απελπισίας
ρούφηξε την προσοχή μας

Τραβώντας μας σ΄ένα δωμάτιο
από καθρέφτες

Όπου κανείς δε μπορούσε να ξεφύγει
από την αντανάκλασή του

Με γυμνές γροθιές επιτεθήκαμε στους καθρέφτες

Και τα σπασμένα κομμάτια 
έκοψαν και χώθηκαν
βαθιά στο σκότος του εγωισμού

Και το εγώ καθρεφτίστηκε πάνω τους
πιο ξεκάθαρα από ποτέ
Και τραντάχτηκαν τα αργοκίνητα μόριά του
Και συγκρούστηκαν βίαια
μεταξύ τους

Και ο νεογέννητος ηλεκτρισμός
απ΄την τριβή τους 
λειτούργησε απωθητικά
Φυσώντας την ανάσα της συνειδητοποίησης
ανάμεσά τους

Επεκτείνοντάς τα όριά τους

Κι έτσι βγήκαμε 
έξω από τους εαυτούς μας για λίγο

Και κάναμε κύκλους
γύρω από τ΄ανδρείκελα 
με τα παραμορφωμένα πρόσωπα

Και είδαμε τις επιλογές
που περίμεναν υπομονετικά στον αέρα

Κάποιες ήταν γραμμένες με αίμα
Πάνω σε βρώμικο, κιτρινισμένο χαρτί

Κάποιες φωτίζονταν από τη φλόγα κεριού

Κάποιες ήταν τυπωμένες σε εκτυπωτή
και φωτίζονταν από ηλεκτρικό φως

Κάποιες ήταν χειρόγραφες
Προσεκτικά συντεταγμένες
Και φωτισμένες από ηλιακό φως

Και κάποιες ήταν αυτόφωτες
Σα να΄ταν γραμμένες από μελάνι φωτεινό
Πάνω σ΄αιθέριο χαρτί

Παρατηρήσαμε τον πλούτο των επιλογών
Και νιώσαμε το απότομο τράβηγμα

Η ενέργεια που κρατούσε τ΄ανδρείκελα ορθά
μας καλούσε πίσω στις προσωρινές μας θέσεις

Στρίψαμε λοιπόν από τη φωταγωγημένη λεωφόρο
και βαδίσαμε στο λασπωμένο σοκάκι
με την παλιά, καμμένη λάμπα

Και ξαφνιαστήκαμε όταν είδαμε φως
να έρχεται απ΄τον καινούριο λαμπτήρα
που είχε πάρει τη θέση του αραχνιασμένου
και καμένου παλιότερου

Τώρα μπορούσαμε να δούμε πιο καθαρά
κάποιες από τις επιλογές
που ήταν πάντα εκεί

Ξαφνικά συνειδητοποιήσαμε
πως τα λουριά γύρω από τους λαιμούς μας
είχαν χαλαρώσει...



22 Φεβρουαρίου 2017



Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Το Εργαλείο της Συγχώρεσης


Η συγχώρεση είναι εργαλείο του παρόντος χρόνου. Της περιόδου που διανύει η ανθρωπότητα. Είναι τοποθετημένη στη συνείδηση του ανθρώπου με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να τη χρησιμοποιήσει χωρίς πολλά εμπόδια από τον περίγυρο. 

Ακόμη και τα άτομα που δεν ακολουθούν κάποιο θρησκευτικό σύστημα, αισθάνονται μια κάποια άνεση με το εργαλείο της συγχώρεσης, καθώς είναι αρκετά εξοικειωμένοι με το κόνσεπτ. Δηλαδή έχει με διάφορους τρόπους μετακινηθεί από το χώρο της θρησκείας  σε ένα ευρύτερο χώρο που έχει να κάνει με την ανθρώπινη ψυχολογία και συνείδηση. Απλά η θρησκεία χρησιμοποιήθηκε ως μέσο εξοικείωσης του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού με την ιδέα της συγχώρεσης , την εποχή που η θρησκεία μεσουρανούσε στη ζωή των ανθρώπων. 

Στην εποχή μας λοιπόν υπάρχει πια αυτό το προηγούμενο, η παρελθούσα σχετική συνειδησιακή εκπαίδευση, που υποστηρίζει τους νέους τρόπους με τους οποίους χρησιμοποιεί σήμερα ο άνθρωπος το εργαλείο της συγχώρεσης.

Εδώ παίζει ρόλο βεβαίως και η κυτταρική μνήμη, που με τη σειρά της υποστηρίζει συναισθηματικά το όλο εγχείρημα. Διότι χωρίς τη συναισθηματική βάση, όλες οι κινήσεις μοιάζουν κενές.

 Με τη συναισθηματική υποστήριξη που παρέχει η κυτταρική μνήμη μέσω της κωδικοποιημένης πληροφορίας που υπάρχει αποθηκευμένη στο DNA, η κίνηση γίνεται συγκίνηση. Η  ενέργεια δηλαδή της συγχώρεσης χρωματίζεται από τη συγκίνηση που παρέχει η συναισθηματική φόρτιση, κι έτσι η διαδικασία της συγχώρεσης παράγει ουσιώδες έργο.




2 Φεβρουαρίου 2017
Μιχαήλ και Γαβριήλ

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

the Kingdom of Love


Lay down the corrupted files
Dispel the misery surrounding your journey
And hum the gentle melodies of Truth
From deep inside your true form,
The form of the formless

Can you see the unending scenery
Of loving Creation?

Gaze at the hills and the valleys,
Lakes and oceans of God's kingdom
And feel the unity that permeates 
Every single particle,
That colours every single wave

You are the part
You are the whole
You are the part in the whole
You are the whole in the part

Breath in the Truth in this